Als kind zijn we nog onbevangen. Weten we precies wat we leuk vinden en wat we graag willen doen. We kijken uit naar de dag van morgen en maken ons niet zo’n zorgen. Als we ouder worden gaan we vaak doen wat een ander van ons verwacht. We vergeten naar ons hart te luisteren, omdat we de mening van een ander belangrijker vinden dan je eigen geluk. Wat zou jij als de persoon van vandag tegen jou kleine ik zeggen? Dat kleine meisje/jongetje van toen?
Ik wil weer even klein zijn
Dat kleine kindje zijn van vroeger
Onbevangen zonder al die pijn
Dat meisje/dat jongetje wat lachte tot het niet meer kon
Ik wilde lief zijn voor mezelf, maar er kwam een dag
Waarop ik ging geloven in de regels die een ander voor mij verzon
Afkeuring verbloemde zelfliefde, deed mij terugtrekken naar binnen
Maar ik wil weer even terugdenken aan de mooie, kleine ik
Niet de boze blikken en corrigerende stemmen herinneren.